vahşi batının en geç uyanan silahşörü olarak kafamda bu melodiyle uyandım bugün.
insanın hasta olduğu zamanlarda nostalji duygusu yanı başından ayrılmıyor. yorulmamış bir kafayla yatıp, zıpkın gibi kalktığım pazar günlerinde, kahvaltı ederken trt’nin verdiği western filmlerini izlemeyi özledim.
sık yaşanmayanların hatırlattıkları daha değerli gibi geliyor ya hani, şehre yağan kar gibi; çok anımız olmadığından belki de, zaman tünelinden yağan karın en değerli olduğu çocukluk dönemine kestirme bir yol çıkıyor hemen. çok genç olduğumuzu düşündüğümüz, hayatın çok uzun göründüğü zamanlara… ama o karda ısınmak için belki de, her günü tek tek yaktık, birçoğunu bitirdik ve zaman tünelindeki kestirme yol artık hiç de kısa değil.
